ՄՈՍԿՎԱՆ «ԲՌՈՒՆՑՔ Է ԹԱՓ ՏԱԼԻՍ» ՄԵԶ. ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌՈՎ ԲԱՔՎՈՒՄ ՆԵՂՎԵԼ ԵՆ
Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարության պաշտոնական ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովան որոշել է բռունցք թափ տալ պաշտոնական Բաքվի վրա։
Այս մասին գրում են ադրբեջանական ԶԼՄ-ները՝ կրկին ի ցույց դնելով իրեն հակառուսական տրամադրությունները:
Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարության մամուլի խոսնակի խոսքով՝ Ադրբեջանը ՆԱՏՕ-ի հետ հարաբերություններ է հաստատել, որոնք Մոսկվայի կարծիքով չափազանց մոտ են։ Զախարովան զգուշացրել է Ադրբեջանին և Հայաստանին դաշինքին մերձենալու մասին՝ ակնարկելով հնարավոր հետևանքների մասին։
«Մենք հույս ունենք, որ Բաքուն և Երևանը լիովին կգնահատեն ՆԱՏՕ-ի հետ համագործակցության խորացման ռիսկերը», - ասել է նա՝ հավելելով, որ դաշինքը «ոչ մի լավ բան չի բերում Հարավային Կովկասի անվտանգության համար», և Արևմուտքի գլխավոր նպատակը «տարածաշրջանի անկայունացումն ու լարվածության նոր օջախների ստեղծումն է»,-գրում է ադրբեջանական քարոզչակայքերից՝ Մինվալ-ը։
Պարբերականը ենթադրում է՝ «ճիշտ է, այնուհետև նա փորձել է «քաղցրացնել դեղահաբը» և ասել, որ Հայաստանում տեղակայված ԵՄ առաքելությունը «լրտեսում է» Ադրբեջանին։
«Իրականում, Ադրբեջանը շատ ակտիվ համագործակցություն ունի ՆԱՏՕ-ի հետ։ Միայն վերջին մեկ ամսվա ընթացքում մեր զինվորականները մասնակցել են Բուլղարիայում անցկացվող ՆԱՏՕ-ի բազմազգ հրամանատարաշտաբային «Resolute Force 2025» զորավարժություններին, իսկ ադրբեջանցի փորձագետները՝ «Strategic Cyber Warfare Simulations» զորավարժություններին։ Ադրբեջանը դարձավ հինգերորդ երկիրը, որի դրոշը բարձրացվեց ՆԱՏՕ-ի ծովային անվտանգության գերազանցության կենտրոնում, մեր երկիր այցելեց Բրանսումում գտնվող ՆԱՏՕ-ի միացյալ ուժերի հրամանատարության շտաբի պետի տեղակալ, գեներալ-մայոր Ստեֆան Ֆիքսը, իսկ Ազգային պաշտպանության համալսարանի ադրբեջանական ռազմական խաղերի կենտրոնում անցկացվեց «Գործառնական պլանավորման գործընթաց» թեմայով վարժանք՝ Բրանսումում գտնվող ՆԱՏՕ-ի միացյալ ուժերի հրամանատարության շարժական ուսումնական խմբի մասնակցությամբ»,-ասվոււմ է հոդվածում:
«Հավանաբար արժեր սպասել, որ Մոսկվան կնյարդայնանար դրանից: Ինչպես նաև նյարդայնություն՝ Երևանի և Փարիզի գրկախառնությունից»,-նկատում է հոդվածագիրը:
«Սակայն կա նաև հարցի մյուս կողմը: Բանը միայն նրանում չէ, որ ԽՍՀՄ-ն աշխարհի քարտեզի վրա ավելի քան երեք տասնամյակ չի եղել, նախկին հանրապետությունները անկախ պետություններ են և ինքնուրույն են որոշում իրենց արտաքին քաղաքականությունը: Պարզապես «Բաքու և Երևան» ձևակերպումները ՆԱՏՕ-ի հետ հարաբերությունների համատեքստում, նրբանկատորեն ասած, այնքան էլ կոմպետենտ չեն ներկայիս քաղաքականության տեսանկյունից»,-Մինվալ-ի ցնդաբանություններից մեկն է:
Իշխանամետ կայքը գրում է նաև, որ «Ադրբեջանը չի մասնակցում որևէ ռուսական «ինտեգրացիոն նախագծի», այդ թվում՝ ռազմաքաղաքական ոլորտում: Հայաստանը ՀԱՊԿ-ի և ԵԱՏՄ-ի անդամ է: Ադրբեջանը ակտիվ տնտեսական համագործակցություն ունի Ռուսաստանի Դաշնության հետ, բայց օգնության ծրագրեր կամ «հատուկ կարգավիճակ» չկան։ Հայաստանը Ռուսաստանից նավթ և գազ է ստանում ներքին գներով, ինչը արդեն իսկ նշանակում է բյուջեի մեկ միլիարդ դոլարով աճ։ Բացի այդ, Ռուսաստանը պահպանում է Հայաստանի անշահավետ ենթակառուցվածքները՝ երկաթուղիները, բջջային կապը, էլեկտրական և գազային ցանցերը... Այս ամենը այս կամ այն կերպ տրվում է Մոսկվային՝ կոնցեսիայի, ռուսական պետական ընկերությունների կամ նույնիսկ հայազգի ռուս օլիգարխների սեփականության տեսքով»։
«Հաշվի առնելով իրականությունը, դա որևէ շահույթ չի բերում։ Բայց ամենակարևորն այն է, որ Շիրակի ռուսական ռազմաբազան դեռևս պատասխանատու է Հայաստանի անվտանգության համար։ Հայկական բանակը Ռուսաստանի Դաշնության հետ ունի համատեղ ցամաքային և օդային պաշտպանության ուժեր։
Վերջապես, Ռուսաստանը շարունակում է պահպանել Հայաստանի սահմանները Իրանի և Թուրքիայի հետ։ Նիկոլ Փաշինյանը պարբերաբար գոռում է սահմանները հայկական վերահսկողության տակ փոխանցելու մասին, բայց Երևանն ինքն է խոստովանում, որ երկիրը դրա համար ռեսուրսներ չունի։ Իր հերթին, թե՛ Ադրբեջանը, թե՛ Հայաստանը, և հավանաբար Մոսկվան, հիշում են, թե ով է «օգնել» հայ ագրեսորներին գրավել Ադրբեջանի տարածքի 20%-ը Առաջին Ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ, և որտեղից զենքով ինքնաթիռներ էին թռչում Հայաստան 44-օրյա Հայրենական պատերազմի ժամանակ: Այս կոնկրետ իրավիճակում տիկին Զախարովան կարող է մատով «լավ-լավ-լավ» ժեստ անել դեպի Երևան և համառորեն խորհուրդ տալ նրան շարժվել բացառապես ռուսական ճանապարհով: Սակայն Ադրբեջանի հետ կապված կայսերական կարգադրությունն այլևս չի գործում: Ուժերի հավասարակշռությունը ճիշտ չէ: Եվ պատմական հիշողությունը, նուրբ ասած, դրան չի նպաստում»,-ասվում է նույն հոդվածում:
Բայց եթե Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարությունում այս տարրական, ընդհանուր առմամբ, բաները «ուշադրությունից դուրս են մնում» պաշտոնական ներկայացուցչի մակարդակով, ապա անհնար կլինի խուսափել այն հարցից, թե արդյոք Ռուսաստանում մնում է պրոֆեսիոնալ դիվանագիտությունը ընդհանրապես և մասնավորապես սեփական հայտարարությունների իրականությանը համապատասխանությունը հաշվարկելու կարողությունը, եզրափակում է հոդվածագիրը:
